Hier ben ik weer.
Vandaag hadden we de openbare verkoop van het huis waar Kristin en ik onze zinnen op hadden gezet. Een paar weken terug waren we verliefd geworden op een oud herenhuis in het centrum van Aarschot waar onze financiën nog net toereikend voor waren. Het was ingemijnd voor 235K maar er stond een recht van hoger bod op. Dat hoger bod hebben we na veel vijven en zessen ook gedaan. Met dat hoger bod kwam er de onvermijdelijke tweede zitdag op 17/11. Vandaag dus. De verkoop zou starten om twee uur en toen we om tien voor twee nog steeds als enigen in de zaal zaten begonnen we er in te geloven. Iets na twee zakte de soufflé in elkaar toen de gladde makelaar -die het initiële bod had uitgebracht- de zaal binnensloop. De notaris leek bijna opgelucht toen hij binnen kwam. Het kan paranoia zijn, maar de twee begroetten elkaar als oude kameraden. Na de gebruikelijke rituelen: voorlezen aanbieding, speech, waarschuwingen allerhande,... wordt de veiling geopend. Het blijft muisstil. De notaris slaat twee keer met zijn hamertje en de gladjakker biedt. Wij volgen, hij biedt, wij volgen,... het werd snel duidelijk dat we tegen deze haai niet veel konden uithalen. Onze limiet was snel bereikt en het kaarsje nog sneller uit. De volledige delegatie Verhaegen-Vermeylen zat er verslagen bij en zelfs de verkopers hadden het kwaad. Ze hadden immers al een kaart voor ons klaargezet op de schouw om ons te verwelkomen en hadden een zakje klaargemaakt met de sleutels, de handleidingen, plannen,...
De notaris betaalt het gebruikelijke rondje, de gladjakker verdwijnt en we leren al snel dat het bedrijf waar onze vijand voor kwam bieden al eigenaar was van de terreinen achter ons perceel. Het worden appartementsgebouwen. Ons perceel was het laatste stukje van de puzzel om het project te starten. Het was een op voorhand verloren strijd.
Wij een ervaring rijker en de makelaar wat minder. Has to count for something.
En nu, om ons allemaal een beetje beter te voelen, hier is filmpje van ons Kaat op een schommelpaardje.
